لطفا این مطلب رو بخونید و حتما نظر خودتون رو بنویسید . این داستان رو چطور تحلیل می کنید و چه موضوعاتی رو به یاد شما میاره ؟!

سرود «ديشب خواب بابا رو ديدوم دوباره» كه درست پس از پذيرش قطعنامه 598، پخش اش ممنوع شده بود، امسال همزمان با بيست و نهمين سالگرد آغاز جنگ تحميلي، بدون سانسور به كرات از شبكه هاي سيما پخش مي شود.(نوار اين سرودها چند سال قبل از آرشيو بيرون كشيده و خاك هاي بيست ساله آن پاك شد، اما با سانسور اجازه پخش يافت و آن سانسور، همان توصيه به عدم سازش با دشمن بود.)

گروه دانش آموزان آباده در اواخر جنگ، درست در زماني كه حضور مردم در جبهه ها كمرنگ شده بود، سرود «ديشب خواب بابا رو ديدم دوباره» را براي روحيه بخشي به مردم اجرا كردند و چون با استقبال گسترده و كم نظير مواجه شدند، اجراهایشان را ادامه داده و چهارده سرود دیگر هم آماده پخش کردند.

به دنبال آن سرود دوم روي آنتن رفت. اجراي "مو آروم نمي گيروم تا تقاصم رو بگيروم" مي رفت اين جمع را به اوج برساند كه اتفاقي باعث گسست اين موفقيت شد: پذيرش قطعنامه 598 و پايان جنگ.

پذيرش قطعنامه، پايان اين گروه باصفاي شيرازي را رقم زد و حتي پخش اين سرودها در صداوسيما ممنوع شد. دليل آن جملاتي بود حاكي از عدم سازش با دشمن: "بابا نوازش كرد، بابا سفارش كرد:در جنگ با دشمن ننگه كه سازش كرد"  و يا " الهي نياد اون روزي كه با ذلت بميرم"

همين عبارات كوتاه، سالهاي سال اين سرودهاي حماسي و خاطره انگيز را در اعماق آرشيو رسانه ملي قرار داد.

نوار اين سرودها چند سال قبل از آرشيو بيرون كشيده و خاك هاي بيست ساله آن پاك شد، اما با سانسور اجازه پخش يافت و آن سانسور، همان توصيه به عدم سازش با دشمن بود.

اين روزها اين دو سرود، بارها ايراني ها را به حال و هواي سالهاي پاياني جنگ كشاند، دوراني كه كشور به شدت در شرايط سخت ميان سازش و عدم سازش با دشمن دست و پنجه نرم مي كرد...

اگر كمي با دقت مسائل سياسي امروز را تحليل كنيم، پي خواهيم برد كه شرايط فعلي كشور بي شباهت با دوران پاياني جنگ نيست. دوراني كه با فشار كشورهاي غربي، كشور در گيرودار مسائل مختلفي شده بود.

امشب بار دیگر ۲۰:۳۰ کذاب به تکذیب یکی دیگر از کشته شدگان پرداخت:سعیده پور‌آقایی. اما چند نکته در اعترافات او و مادرش (که هر دو از ذوب شدگان هستند) جلب توجه می‌کرد. به این نکته نیز باید اشاره کرد که مهدی کروبی در آخرین نامه‌اش آورد که اطلاعات در مورد این خانم اشتباه بوده و در جلسه با هیات حقیقت(!)یاب به آن اشاره کرده بود این سوال را مطرح کرده بود که چرا در مورد ترانه موسوی این غوغاها که به پا شد سریعا پس از افشای او فروکش کرد؟؟ اما گاف‌های تئاتر امشب:

۱. دختر جوان اذعان کرد که از تراس منزل به پایین پریده و پایش دچار شکستگی شده بود!!!! اما اگر با دقت تمام صحنه ها را رصد می کردید متوجه میشدید که ماموران امنیتی(همان دروغ پردازان ۲۰:۳۰) وقتی زنگ آپارتمان آنها را زدند واحد ۱۲ را فشردند....با فرض اینکه این آپارتمان در هر طبقه ۴ واحد داشته باشد با احتساب طبقه همکف(همان لابی) می شود ۴ طبقه!!!!! از ۴ طبقه چگونه خودش را پرت کرده پایین و زنده مانده!؟ آیا قصد خودکشی داشته یا آرتیست و بدلکار بوده؟!!؟؟؟

۲. مادر این خانم ادعا می‌کرد که به هیچ کس نگفته بود که وی از خانه بیرون زده است اما کاش میگفت که چگونه عکس دخترش از خانه بیرون رفته است! (قبل از مراسم ختم)

۳. این خانم جوان عملی انجام داد که آدم در شگفتی می‌ماند!! به نظر شما چقدر پول گرفته تا در تلویزیون ضرغامی و دوستانش به فراری بودن خود اعتراف کند! حتی دختران و زنان بد کاره نیز حاضر به صحبت جلوی دوربین نیستند و اصرار بر محو کردن یا شطرنجی کردن چهره دارند...شگفتا کسی که ادعای آبرو!!! می کند اینگونه بی حیاوار برای مطامع سیاسی کج عده ای کوتوله سیاسی جلوی دوربین و چشم هزاران نفر بر فراری بودن خود اصرار می‌ورزد!!

۴.این خانم فراری از ریخته شدن آبروی خود توسط جریان های سیاسی گلایه مند بود! اما بهتر است به وی متذکر شوند که کدام روزنامه بر فراری بودن وی اصرار ورزید و در متن خود آورد که او سابقه ۳ بار فرار از خانه دارد و اینبار نیز از خانه فرار کرده. آیا روزنامه ی ذوب شده و امنیتی به جز کیهان شریعتمداری این ادعاها را منتشر کرد؟؟؟ پس بهتر است تنها به کاغذ های ارئه شده توسط بازجویان ۲۰:۳۰ اکتفا نمی کرد و کمی هم عقل نداشته خود را به کار می انداخت. البته کسی که در تلویزیون به فراری بودن خود اعتراف می‌کند انتظاری بیش از این نیست.

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید
پروازرا علامت ممنوع میزنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟
گیرم که می زنید
گیرم که میبرید
گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید؟

پيرمرد تنهايي در مزرعه اش زندگي مي کرد. او مي خواست مزرعه سيب زميني اش را شخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود.
تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود ولي چاره اي ديگر نبود تا از او كمك بگيرد.
پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد :
پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال با اين وضعيت نخواهم توانست سيب زميني بکارم. ولي در صورتي هم من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد. من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي.
دوستدار تو پدر.

زمان زيادي نگذشت تا اينكه پيرمرد تلگرافي را با اين مضمون دريافت کرد :
پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن، من آنجا اسلحه پنهان کرده ام !
 صبح فردا چند نفر از مأموران و افسران پليس محلي تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند.
پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهي چه کني ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا ميتوانستم برايت انجام بدهم !

هيچ مانعي در دنيا وجود ندارد. اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاري بگيريد
مسلما مي توانيد از عهده ي آن بخوبي برآييد.
مانع فقط ذهن است !
نه اينکه شما در کجا هستيد و آيا انجام كاري حتي در دور دست ها امكان پذير هست يا نه ...!

امروز بهار است ...

روزي مرد كوري روي پله هاي ساختماني نشسته و كلاه و تابلويي را در كنار پايش قرار داده بود روي تابلو نوشته بود: من كور هستم لطفا كمك كنيد. روزنامه نگار خلاقي از كنار او مي گذشت، نگاهي به او انداخت. فقط چند سكه در داخل كلاه بود. او چند سكه داخل كلاه انداخت و بدون اينكه از مرد كور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت آن را برگرداند و اعلان ديگري روي او نوشت و تابلو را كنار پاي او گذاشت و آنجا را ترك كرد. عصر آنروز، روزنامه نگار به آن محل برگشت، و متوجه شد كه كلاه مرد كور پر از سكه و اسكناس شده است. مرد كور از صداي قدم هاي او، خبرنگار زا شناخت و خواست اگر او همان كسي است كه آن تابلو را نوشته، بگويد كه بر روي آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چيز خاص و مهمي نبود، من فقط نوشته شما را به شكل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد كور هيچ وقت ندانست كه او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد:  " امروز بهار است، ولي من نمي توانم آنرا ببينم!!!! "

یادم تو رو فراموش ...

پيرمردي صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با يك ماشين تصادف كرد و آسيب ديد. عابراني كه رد
مي شدند به سرعت او را به اولين درمانگاه رساندند. پرستاران ابتدا زخمهاي پيرمرد را پانسمان كردند. سپس به او گفتند: "بايد ازت عكسبرداري بشه تا جايي از بدنت آسيب نديده باشه" پيرمرد غمگين شد، گفت عجله دارد و نيازي به عكسبرداري نيست. پرستاران از او دليل عجله اش را پرسيدند. پيرمرد گفت زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا مي روم و صبحانه را با او مي خورم. نمي خواهم دير شود! پرستاري به او گفت: خودمان به او خبر مي دهيم. پيرمرد با اندوه گفت: خيلي متاسفم. او آلزايمر دارد. چيزي را متوجه نخواهد شد! حتي مرا هم نمي شناسد! پرستار با حيرت گفت: وقتي كه نمي داند شما چه كسي هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي رويد؟ پيرمرد با صدايي گرفته، به آرامي گفت: اما من كه مي دانم او چه كسي است.

اسطوره آرش کمانگیر از داستان‌هایی است که در اوستا آمده و در شاهنامه از آرش در سه جا با افتخار نام برده شده ولی داستان آرش در شاهنامه نیامده است.^*[1] در کتاب‌های پهلوی و نیز در کتاب‌های تاریخ دوران اسلامی به آن اشاراتی شده‌است. ابوریحان بیرونی، در کتاب خود به نام «آثارالباقیه» به هنگام توصیف «جشن تیرگان»، داستان آرش را بازگو می‌کند و ریشه این جشن را از روز حماسه آفرینی آرش می‌داند. در اوستا آرش را اِرِخشه خوانده‌اند و معنایش را نیز کسانی معناهایی کرده‌اند: از آن دسته «تابان و درخشنده»، «دارنده ساعد نیرومند» و «خداوند تیر شتابان». در اوستا بهترين تيرانداز ارخش ناميده شده است که گمان بر اين است که همان آرش باشد. بعضی معنی آرش را درخشان دانسته‌اند. و برخی معتقدند که منظور از آرش، حاکم پارتی گرگان بوده که به زور تير و کمان دشمن را (به احتمال زياد سکاها را) از مرز ايران دور کرده است.